Raadslid

Yvonne Hagenaars

Geestbrugweg 39
2281 CD Rijswijk

Geboren als Lemaire ga ik al jaren door het leven als Yvonne Hagenaars. Op mijn zeventiende ben ik ge-echt. Geboren worden en opgevoed als Indisch kind in een wit gezin, heeft mijn leven gekleurd. Vaak uitgescholden voor spleetoog en tijdens de treinkaping voor vuile Molukker. Deze achtergrond heeft mij allergisch gemaakt voor discriminatie, voor uitsluiting, voor mensen wegzetten als onderdeel van een groep die niet gewenst is.
De gewone dingen in het leven maken je leven: de paradox van de politiek. Het persoonlijke is politiek maar politiek moet nooit persoonlijk worden. Daarom ben ik lid van een grote (inter-) nationale beweging. Eén die staat voor solidariteit tussen mensen.
In mijn Rotterdamse familie zaten nog zakkendragers. Er is gestreden voor gelijke rechten, een vrije dag een eigen omroep. Dat we dat allemaal hebben en nu weer net zo makkelijk lijken weg te gooien, dat doet me pijn.

Mijn kinderen zijn inmiddels 18, 21 en 23. Vooral met de jongste die nu in Lille toegepaste wiskunde studeert hebben we vanaf negen maanden om allerlei redenen, veel ziekenhuizen van binnen gezien. Ze werd in 2008 diabetes millitus (diabetes type 1)-patiënt, een chronische ziekte. Ze heeft alles overleefd, zeurt niet, is niet bang. Onze ervaringen met de gezondheidszorg heeft me laten zien dat die in Nederlands van een ongekend hoog niveau is. Dat moeten we zo houden en beter en slimmer en daardoor goedkoper, organiseren. Mijn zoon studeert in Rotterdam psychologie, mijn oudste dochter doet sociaal-pedagogische hulpverlening. Die verschillende studie werelden laten mij zien waar in het onderwijs nog slagen gemaakt moeten worden. Vooral in de kwaliteit voor de klas! Vaak barst ik van trots: ook omdat ze lijken te begrijpen dat hun moeder zoveel avonden en weekeinden bezig is met de politiek en het onderwijs (MBO- hotelschool) Bovendien zijn het zijn erg aangename en leuke mensen.
Als kostverdienende alleenstaande moeder sinds ze 1, 3 en 5 zijn, ben ik gewend aan te pakken, niet lullen maar poetsen. Er is geen geld in overvloed maar we hebben het goed. Economische zelfstandig zijn is een groot goed. Dat moet nog voor veel mensen bevochten worden. Nog steeds werk aan de winkel voor emancipatie!

Aan mijn geliefden maar vooral aan mijn kinderen en aan mijn leerlingen spiegel ik me. Eerlijkheid, niet bang zijn om voor anderen op te komen, samen delen. Niet langs de zijlijn staan maar mee doen. Met je laarzen in de modder.