Door Yvonne Hagenaars op 29 juni 2015

“TIJD”

Rijswijk 2030;  tijdrijden;  tijd leven

Hoeveel mensen zullen nu nog, zondagnacht als voorbereiding op de week naar een lichtgevend schermpje zitten staren. Ik dus. Ook als afsluiting van een volle week.

Rijswijk 2030

Vele Rijswijkers trokken er zaterdagochtend op uit om mee te praten en te denken over de toekomst van Rijswijk. De tafels waren vol; het zinderde van de ideeën in de Broodfabriek. Brainstromsessies, kansen en mogelijkheden, sterktes en zwaktes van Rijswijk werden besproken en geanalyseerd.

©Erik van der Veer

© Erik van der Veer

Samen met Erik Schutte mocht ik ‘kansen’ inventariseren en uitwerken als gespreksleider resp. notulist. Het definitieve plan voor 2030 kan wat mij betreft niet eerder geschreven worden dan dat er aan de leerlingen vanaf groep zeven, en aan jongeren van 12-23 ook gevraagd is hoe zij hun toekomst in Rijswijk zien.

 

 

Examens en overgang: geluk en verdriet
Het einde schooljaar is voor velen altijd hectisch. Geluk en verdriet liggen dicht bij elkaar. Net wel geslaagd of over, net niet. Voordat het zover is moet het werk nagekeken en besproken zijn. En dat betekent onder tijdsdruk, veel nakijken. Zelden wordt er geschreven over het fenomeen ‘nakijken’. Wat ik er het laatst over gelezen heb, is alweer zeven jaar geleden en de kop was ‘het onderschatte werk: nakijken’. Als je je leerlingen serieus wilt volgen en helpen, is een toets met vragen waar ze allemaal op hun eigen manier op kunnen antwoorden af en toe zeer nodig. En dat deden vele docenten dus, uren achtereen, nachten door; ik was daar geen uitzondering op.
Maar naast het ‘gewone ‘werk is het ook de tijd van het kaderdebat. Dus begrotingen bestuderen, vragen stellen, extra vergaderen. Met dit college had ik mij verheugd op een richtinggevend kader waar we stevig over zouden kunnen discussiëren: helaas, de kadernota is flinterdun.

Tijd: snelste tijd

© Erik van der Veer

© Erik van der Veer

Wie kon in de kortste tijd het snelst het parcours afleggen? Die vraag stond dit weekeinde centraal. Niet alleen voor Niki Terpstra die kampioen ven Nederland werd op de fiets; ook voor de vele amateurs die vrijdag klaar stonden om aan de tijdrit van hun leven te beginnen. Erik en ik hebben genoten. Op enig moment ben ik handtekeningen van gaan ophalen, Senna de Kok van de Spartaan, Eefje Visser, Joris Buters, Sem Hennink, Jisse van der Meer, Ingmar van de Griek: er is geen ontsnappen mogelijk. Als zij later een grote wedstrijd winnen, dan heb ik hun handtekening!

Tijd: langzame tijd.

Rond half elf ’s avonds reed ik met mijn oudste dochter naar Wateringen voor de tiende loop tegen kanker. LEVEN IS HOOP stond daar op een groot bord vormgegeven door kaarsjes. In duizenden zakjes stonden langs het parcours de zakjes met opdrachten voor al diegenen die tegen de ziekte kanker strijden. Dat was een mooie indrukwekkende avond.
Iets voor Rijswijk

Yvonne Hagenaars

Yvonne Hagenaars

Yvonne Hagenaars

Geboren als Lemaire ga ik al jaren door het leven als Yvonne Hagenaars. Op mijn zeventiende ben ik ge-echt. Geboren worden en opgevoed als Indisch kind in een wit gezin, heeft mijn leven gekleurd. Vaak uitgescholden voor spleetoog en tijdens de treinkaping voor vuile Molukker. Deze achtergrond heeft mij allergisch gemaakt voor discriminatie, voor uitsluiting,

Meer over Yvonne Hagenaars