Door Yvonne Hagenaars op 14 augustus 2017

Ook op weg, ook in de vakantie; thuis reist altijd mee.

Ook op weg, ook inHieronder tref je mijn column aan zoals is geplaatst in het Rijswijks Dagblad.
Dat ik hem ook in de VOORUIT zet, heeft ermee te maken dat ik hoop dat u allen hem nu ook iedereen week gaat lezen en vooral mij dan van commentaar en advies voorziet! Maar ook omdat ik aan dat algemene verhaal van hoe je klein-zijnd toch groot kan denken, iets over de PvdA in Rijswijk te zeggen. Want Ook op weg, ook in de vakantie; thuis reist altijd mee.

En in Friesland dringt zich de gedachte aan onze PvdA juist op. Van oudsher een provincie waar de PvdA hoog scoorde. Scoorde: want die traditionele achterban in het hoge Noorden lijken we ook kwijt geraakt. En dat bevreemdde mij want als je ziet hoe Friesland erbij ligt? Echt prachtig en rijk. Eigenlijk zoals het in heel Nederland is: met de PvdA is Nederland er niet op achteruit gegaan; integendeel.

Toch is ook in Friesland die rare leningbeurs ingevoerd; heeft de PvdA ervoor gezorgd dat beschermd werk leek te worden wegbezuinigd en is mijn PvdA er simpelweg niet in geslaagd de juiste toon te vinden. Ons in woord en daad sterk maken voor diegenen voor wie de PvdA er is: de mensen die de klappen krijgen (boeren!) en de grote middengroep die geen betaalbaar huis meer kan vinden. Trouw blijven aan die vaste waarden is de opdracht en dan moet het roer om. Ook in Rijswijk.
Wat mij opviel in het Friese is dat er een enorme wil is om de dingen die volgens hen ertoe doen, te blijven doen en nog beter dan dat. Door trots te zijn op wat Fries is maar om niet zuinig te zijn met het uitventen van die trots.

Van Oerol, het inmiddels bijna uit zijn voegen gegroeide eilandfestival op Terschelling, tot de opera in het weiland bij Spanga die ook al 26 jaar bestaat: gewoon doen en volhouden. Daarnaast is het voor de hoofdstad Leeuwarden natuurlijk wel fijn geweest dat de architect Bonnema 18 miljoen kon nalaten en in zijn testament verordonneerde, dat het een verwaarloosd stukje Leeuwarden moest zijn zoals hij had aangegeven. Maar of dat allemaal reden is dat nu het Skûtjessilenjournaal op de nationale tv is? Ik denk van wel. Vasthouden aan wat eigen is en daar de verbinding in zoeken en de blik naar buiten richten met trots op eigenheid.

Dus ik zou zeggen, zoek inderdaad naar wat typisch Rijswijks is. Pak op dat oude centrum – zo typisch, en zo typisch Rijswijks, en geef kerk en museum daar die verbindende rol (werk samen met andere musea!) en laat terrassen en vooral ook het wonen, welig bloeien. Meer nog dan aan het parkeren zou de entree naar het oude centrum moeten worden aangepakt. De plek van de koninklijke stallen (werk samen met het koningshuis en het koninklijk huisarchief, het Haag Historisch enz.) zou weer een soort grandeur moeten krijgen. Dat was een onvervalst stukje Rijswijk en zeer uniek. Dat we een plaatselijke ‘braderie’ hebben van een aantal dagen is niet zo typisch maar wél dat het zich allemaal afspeelt op een strandwal. Dus besteed meer aandacht aan die historische wortels. Uniek en Rijswijks. En dan nog iets uit de geschiedenis: de Vrede van Rijswijk is voor Den Haag eenreden om zich stad van Vrede en Recht te noemen. Laten we die naam adopteren en samenwerken; uitventen.

Is er dan nog ruimte voor nieuwe Rijswijkse initiatieven? ‘Trots op het kleine maakt groot en is niet benauwd.’ Wij hebben Buziau. Dit jaar met een prachtig project. Er zou toch genoeg materiaal moeten zijn om daar ieder jaar iets typisch Rijswijks van en voor te maken?
Kortom: trots op de eigenheid in de verbinding.

Uit het Rijswijks Dagblad, met dank.

Over vogelen, eindeloze wolkenluchten, Alde Feanen, wei, wereldtentoonstellingen, culturele hoofdstad Leeuwarden, sissen en taal.

Op een plek waar je 50 weken van het jaar helemaal niets anders hoort dan het ruisen van de bladeren in de bomen, naast het natuurpark Alde Feanan klinkt nu het zachte boink-boinkuit luidsprekers als constante. De wedstrijden van hetskûtjessilen zijn begonnen, ergens kilometers verderop. En onder de eindeloze wolkenluchten die we deze zomer iedere dag voorgeschoteld krijgen in dit uitgestrekte Friesland, is dat toch even de ervaring alsof je rond het avonduur op eencamping zit.
Skûtjessilen: een Friese of Nederlandse waarde? Beide, natuurlijk.

In 1878 deed de Nederlandse overheid over die waardenkennelijk niet zo moeilijk. Zie de Wereldtentoonstellingen. In 1978, terwijl vele landen de laatste uitvindingen vol trots toonden – Amerika toonde bracht bijvoorbeeld het hoofd van het vrijheidsbeeld dat net af was-liet Nederland zich vertegenwoordigen door een kamer. Ja, een huiskamer. Een kamer zoals die te vinden was in Hindeloopen.

Hindeloopen, een stad sinds 1225. Rijk in de 17de en 18de eeuw. Aantal inwoners toen en nu anno 2017 ongeveer 800. Kennelijk werd het leven van Hindeloopen als typisch Nederlands gezien. In ieder geval: als de moeite waard om Nederland te vertegenwoordigen. Oordeel zelf. De foto toont de nagebouwde kamer zoals die te zien is in het Fries Museum in Leeuwarden bij de tentoonstelling ‘Het verhaal van Friesland’. Mij ontroerde de tentoonstelling van nu maar zeker ook de keuze uit 1878.
Dit deel van Nederland maakt zich in affiches en flyers op voor 2018 ‘See you in 2018’. En dat doen ze niet zuinig: eigenlijk wordt heel Nederland gepromoot met als hoofdstad Leeuwarden. Culturele hoofdstad van Europa (ook al is dat samen met Malta) maakt dat je groot gaat denken. Ook mij vervult dat met trots.

Ik weet zeker dat Leeuwarden zich dan niet zo zal presenteren als Nederland dat in 1878 in Parijs deed. De opera bijvoorbeeld die al 26 jaar in de weilanden van Spanga wordt opgevoerd, zal ook naar Malta gaan. Dit jaar brachten ze La Traviata (de verdoolde) van de Italiaan Verdi; met verwijzingen naar Fellini. De Aida zal in Malta 2018 worden opgevoerd: groot denken dat kunnen ze hier.
De tentoonstelling in het Princessehof Sexy Ceramics, snijdt ook een groot onderwerp aan. Beeldjes met vogels, potjes met kooltjes die het vrouwenkruis konden verwarmen, mannen dievrouwen palingen cadeau gaven van over de hele wereld. Ik heb veel geleerd; vooral hoe subtiel – of juist niet – in ogenschijnlijk onschuldig porselein verwijzingen zitten naar seks. Zo’n onderwerp is nu ook niet bepaald provinciaals te noemen.

De Friezen wijzen de weg ook al noemen ze dat ‘wei’ waardoor ik steeds dacht dat bijna alles hier zich in de wei afspeelt. Trots op het kleine maakt groot en is niet benauwd. ‘Tis mit sissen niet te dwaen’.
Vakantie in eigen land, wat kan dat groots zijn.

Yvonne Hagenaars

Yvonne Hagenaars

Yvonne Hagenaars

Geestbrugweg 39 2281 CD Rijswijk Geboren als Lemaire ga ik al jaren door het leven als Yvonne Hagenaars. Op mijn zeventiende ben ik ge-echt. Geboren worden en opgevoed als Indisch kind in een wit gezin, heeft mijn leven gekleurd. Vaak uitgescholden voor spleetoog en tijdens de treinkaping voor vuile Molukker. Deze achtergrond heeft mij allergisch

Meer over Yvonne Hagenaars