Door Yvonne Hagenaars op 13 april 2015

Ruim baan voor linkse politiek

Mijn verslag politieke ledenraad PvdA, Nieuwegein 2015.

Hoe het u vergaan is weet ik niet maar ik zag uit naar de ledenraad afgelopen zaterdag 11 april. In de pers en op onze eigen PvdA-site vond ik het oorverdovend stil. Wel kregen we de door mij zo langzamerhand verfoeide en ronkende zondagberichten. Je kunt op die zondagberichten niet reageren en de (interne) tegengeluiden die er zouden kunnen komen, lees ik nergens. Hoopvol, opgeladen want hoe zouden we de drie nederlagen op een rij verwerken als partij, kortom opgewonden toog ik naar Nieuwegein. (Hier in Rijswijk hebben we bijna 40% verloren bij de laatste provinciale verkiezingen!) De oproep van Adri Duivestijn om toch vooral te laten zien dat de PvdA begrijpt dat we een andere koers moeten varen, dat we ons weer moeten verbinden met onze kiezers, dat we het gesprek aan moeten gaan en de juiste toon vinden, hoorde ik maar steeds in mijn hoofd. Mijn verwachtingen waren hoog gespannen. Tegelijkertijd realiseerde ik me ook dat de tweede kamerfractie aan het uitvoeren is wat wij als leden in 2012 hebben vastgelegd in ons verkiezingsprogramma. Kortom.

Ruk naar links
Op het congres aangekomen werd besloten dat er een dusdanige volle agenda is dat er geen tijd zou zijn om een terugblik op de campagne uit te discussiëren. Bovendien lagen er zoveel plannen en moties voor de toekomst dat wel duidelijk werd dat de meeste leden een ruk naar links voorstaan. Ook moties over de onzichtbaarheid van de PvdA op alle niveaus waren er en er werd in veel moties opgeroepen om het eigen geluid veel meer te laten horen. (Inmiddels maandag 13 april heb ik een mailtje gestuurd naar het landelijk bureau. Ik wilde voor u alle moties als link inkopiëren in deze blog: echter die moties kan ik nergens vinden! Ook lees ik op onze site niets over de inbreng van de leden. Wel, daar kan meteen aan gewerkt worden.)

Samson RTLnieuws

foto: RTL-Nieuws

Luisteren
Fractie en bestuur bleken niet blind voor alle kritiek. In zijn speech wijst Samson erop dat we het zorgstelsel hervormd hebben en dat we 5 miljard bezuinigd hebben waardoor de zorg ook voor de toekomst behouden blijft; onderwijs is en wordt hervormd – er is een sociaal leenstelsel; er zijn veel banen bijgekomen. Maar, zo zei hij ook, wij zijn niet genoeg zichtbaar. Daar gaan we aan werken.
Hans Spekman omarmde vele verzoeken voor evaluatie en verbetering en wees, naar mijn mening terecht op de rapporten Van Waarde en Hamming die we nu volle kracht VOORUIT oppakken.

Dubbel gevoel
In de wandelgangen hoor ik vooral veel observaties van de vertegenwoordigers van de landelijke pers. Ik hoor ‘er is veel onvrede maar dat komt niet door bij de partijtop’ en ‘Ahh, weer zo’n SM- bijeenkomst van de PvdA. Het regeerakkoord zou zo ingediend kunnen worden als manifest dan zou iedereen enthousiast klappen. Jullie hebben zoveel voor elkaar, houden jullie toch eens op met het eigen nest bevuilen’
Maar toch bekruipt mij een enorm dubbel gevoel. Is het inderdaad zo dat wij slechts een imagoprobleem hebben en dat de boodschap niet goed gebracht wordt waardoor onze burgers ons niet begrijpen? Is het zo dat we uitstekend beleid voeren zoals Marleen Barth bijvoorbeeld beweert als ze ergens spreekt, maar dat we het niet kunnen verkopen in de media? Ik geloof dat niet. Politiek is nu eenmaal ook afhankelijk van wie het representeert, wie het verhaal vertelt en daar schort het op dit moment, wat mij betreft ook aan.
Wat u in de pers heeft kunnen lezen en horen namelijk dat niemand uit is op een breuk omdat in Nederland gedacht wordt dat ‘wie breekt betaalt’ , ook dat is waar.

Volle kracht over links
Maar het was goed om ‘onder ons’ te zijn. We blijven een partij waar we elkaar scherp de maat nemen en waar we ook niet bang zijn om dat naar buiten te brengen. Iets van dat masochisme hebben we kennelijk wel maar is dat niet ook de andere kant van transparantie? En daar in die zaal in Nieuwegein voel ik door onze partijgenoten weer tot in mijn tenen dat we zoals Samsom zei staan voor een sterke economie, voor behoud van een fatsoenlijke verzorgingsstaat en dat we nooit weglopen voor verantwoordelijkheid.

Landelijk werd opgeroepen om meer duaal op te treden. De leden willen horen van fractie en bestuur waar wij voor staan en wat echt links beleid is in dit kabinet. En wat ben ik blij dat dat woord ‘links’ weer zo vaak gebruikt werd.

Er werden 24 moties besproken Twaalf ervan zijn zonder meer overgenomen zoals moties over het intern functioneren, moties over een scherpere linkse politieke koers. De jonge afgevaardigde uit Brussel maakte op mij grote indruk, let op deze Wouter.

Met de motie ‘Solidariteit stopt niet bij de grenzen’ die met een aanpassing werd aangenomen, markeren we duidelijk dat wij de enige echte 100% sociale partij zijn waar we meeleven ook met mensen buiten onze grenzen; met de overname van de motie ‘tegen de huurverhogingen’ (trekker van die motie onze oud- Rijswijkse Anita) zeggen we ‘bescherm al die mensen tegen allerlei plaatselijke lasten verhogingen. Hou de huren betaalbaar.’

Hans Spekman geeft aan dat de afgelopen verkiezingen slechts 8% van de Nederlandse bevolking drie keer op ons heeft gestemd. Een groot deel van de resterende 92% terugwinnen is een gigantische opdracht. En daar gaan we dus voor.
Plaatselijk ook herkenbare linkse koers
Wat mij betreft varen we ook als plaatselijke PvdA een herkenbare linkse koers. Wij moeten ons richten op een toekomst waar wonen werken en welzijn voor ieder bereikbaar is. Mensen inspireren, verbinden en aan ons eigen kader werken. Dus ons inzetten voor het rekruteren van inspirerende, inhoudelijke en goede jongeren met een eigen geluid en meer capabele vrouwen opzoeken en inzetten.
We winnen de straat weer terug en we investeren in de domeinen waar onze en invloed ligt en hoort te liggen: in het publieke domein en op het linkse midden.
Yvonne Hagenaars
Fractielid

Yvonne Hagenaars

Yvonne Hagenaars

Geboren als Lemaire ga ik al jaren door het leven als Yvonne Hagenaars. Op mijn zeventiende ben ik ge-echt. Geboren worden en opgevoed als Indisch kind in een wit gezin, heeft mijn leven gekleurd. Vaak uitgescholden voor spleetoog en tijdens de treinkaping voor vuile Molukker. Deze achtergrond heeft mij allergisch gemaakt voor discriminatie, voor uitsluiting,

Meer over Yvonne Hagenaars