Nieuws

‘Het verlies is dramatisch, maar we komen terug.’

door Wil van Nunen op 17 maart 2017

De uitslag van de Tweede Kamerverkiezingen op 15 maart was voor de PvdA een ‘worst case scenario’. In de peilingen stond de partij al lange tijd op fors verlies, maar de inlevering van 29 zetels (van 38 naar 9) is onvoorstelbaar teleurstellend.
De PvdA heeft Nederland, samen met de VVD, op een fatsoenlijke manier uit de crisis geloodst en het land staat er nu beter voor. De verschillen tussen (heel) rijk en arm en tussen werkenden en mensen met een uitkering zijn, met inbreng van de PvdA, in de afgelopen 4 jaar juist verkleind. De jeugdwerkloosheid is aangepakt evenals de armoede, met name onder kinderen. Gemeenten kunnen met extra rijksbudget hierdoor extra regelingen treffen voor de doelgroep.

Hoe zou ons land er nu hebben uit gezien, als de PvdA in september 2012 als een na grootste partij niet haar verantwoordelijkheid had genomen? Mijn partij nam een behoorlijk risico, omdat, zeker in een tijd van crisis, pijnlijke beslissingen noodzakelijk waren. Maatregelen die we onze achterban vooral goed moesten kunnen uitleggen. Dat laatste is in die 4 jaar niet goed gelukt en dat kunnen we onszelf ook aanrekenen. Voor veel PvdA-ers was het glas eerder half leeg, dan half vol. Dat standpunt nemen veel kiezers dan over, dat is begrijpelijk. De echt sociaaldemocratische keuzes (eerlijker delen, fatsoenlijk werk voor een fatsoenlijk loon) in het kabinet Rutte-Asscher zijn door onszelf onvoldoende zichtbaar gemaakt.

De tijd leek nu juist aangebroken om de groepen, die nog niet profiteerden van de oplevende economie meer aandacht te geven. En daar was het nieuwe PvdA-verkiezingsprogramma ook op gericht. Een effectieve aanpak van ongelijkheid tussen groepen scoorde hoog bij de doorrekening van het partijprogramma door het CPB.

Maar dat deed er eigenlijk niet meer toe in de campagne. Mijn partij begon eigenlijk al gemankeerd aan de laatste verkiezingsmaanden. Een lijsttrekkersverkiezing die juist veel (positieve) aandacht moest genereren, werd juist een strijd tussen twee Haagse toppolitici, waarbij je vooraf wist dat een van de hoofdrolspelers in de totstandkoming van het huidige kabinet het veld moest ruimen. Terwijl andere partijen hun lijsttrekker al lang hadden bekendgemaakt, moest Lodewijk Asscher als gekozen lijsttrekker op een laat tijdstip nog warm lopen voor de campagne. Interne strubbelingen en incidenten in de partij leidden bovendien af van de boodschap en de idealen van de partij. Journalisten doken daar graag op, en menig prominent partijlid stelde zich tot zelfs op de verkiezingsdag net iets te ‘transparant’ op, waardoor het beeld ontstond van een partij, waar men het onderling niet met elkaar eens is.

Asscher leek zichtbaar ongemakkelijk in zijn rol als vicepremier en als PvdA-lijsttrekker. Rutte daarentegen sloeg gemakkelijk een harde rechtse toon aan, waarbij ‘normaal doen’ ook gemakkelijk uitgelegd kon worden als: ‘bij afwijkend gedrag hoepel je maar op.’ Dat strookte bepaald niet met het kabinetsbeleid, waarbij iedereen die meedoet, erbij hoort.

Zelf heb ik het samen optrekken van partijen op ‘links’ in de campagne gemist. Jezelf profileren op onderdelen kan goed samengaan met het benadrukken van een grote lijn voor de toekomst van Nederland, die je deelt met andere partijen.

De vaak eenzijdige aandacht bij het CDA, VVD en PVV voor traditionele waarden en normen en de bescherming van de westerse identiteit heeft me ook geïrriteerd. Mensen met een andere achtergrond voelen zich daardoor buitengesloten en niet welkom in ons land.

Er is nog veel te zeggen over de oorzaken van het verlies van mijn partij, de PvdA: een te ouderwets profiel voor de 21e eeuw volgens sommigen, te weinig felheid en ‘straatvechterstaal’ in de debatten volgens anderen. Bij scholierenverkiezingen waren D66 en GroenLinks de grote winnaars: groen, klimaat en duurzaamheid zijn thema’s die hen, begrijpelijk ook, zeer aanspreken. Solidariteit en gelijke kansen zal onder jongeren ook nog wel op steun kunnen rekenen, maar de PvdA zal het op een andere wijze voor het voetlicht moeten brengen.

Ik ben op 16 maart wakker geworden in een land, waar een centrum-linkse coalitie een illusie is.

GL moet met een mooie, historische winst van 10 zetels zijn stinkende best gaan doen, om de idealen te realiseren met partijen, die op veel thema’s ver van GL afstaan. Hoe moeilijk zal dat worden? Ik wens ze daarbij veel succes.

Voor mijn partij, de PvdA geldt op dit moment dat we moeten nadenken over onze koers, onze binding met de kiezers en over de interne partijstructuur en mores.

In Rijswijk gaan we onverminderd met veel inzet verder aan de slag voor onze inwoners.

Wil van Nunen
Fractievoorzitter

Geef een reactie

* = verplicht, e-mailadres wordt niet gepubliceerd.